Amaç

Selam blog.

Şimdi ben geçen yıl hayatı çözdüğümü düşünüyordum. (Hala çılgınsın hala unutkan, hayatı çözdüğüm yıl geçen seneydi - Hande Yener) Kişisel refah seviyemi maksimize etmek ve insan biriktirmek şeklinde bir amaç belirlemiştim kendime. Uyguladığımdan değil de, prensipte yane. Şu an tamamen hatalı olduğumu görüyorum. Hayatı bu yıl çözcem gibi ama.

Çözcem demeyeyim de ehe. Varoluşun anlamsızlığı üzerine yazılar okudum ve bu husus bana oldukça mantıklı geldi, ikna oldum. Bu pencereden bakınca siyaset, aşk, dostluk, ölüm gibi konseptler çok daha farklı görünüyor("gözüküyor" di mi sevgili Meriç?) göze. Hayatla ilgili amaçlarımı; kendimi daha çok geliştirmek, farklı ve yeni şeyler görmek, hiçbir şeyden emin olmamak, sistemin veya insanların bana verdiği ya da vereceği payelerle kendimi tanımlamaktan olabildiğince kaçınmak olarak revize ettim.

Siyaset pek anlamsız di mi? Tüm düşünceler bir miktar fanatizm üzerine kurulu, kollektivizm büyük bir yalandan ibaret. Bir topluluğun kendini tanımladığı nokta asla bireyinkiyle aynı olamaz. "Her insanin içinde bir peygamber uyuklar ve o uyandığında, dünyadaki kötülük biraz daha artar." Cioran Bey'in söylediği gibi, her tür beşeri ilişkide insanlar mütemadiyen kendi fikirlerinin seslendirileceği vakti beklerler. Birbirlerini dinlemelerinin de tek sebebi bu.[Bir hata olabilir bu train of thought'da kafamda sağlamasını yapmadım, du bakalım.]

Bir de mutluluğun overrated bir fenomen olduğuna karar verdim. Mutluluğa ihtiyaç yok hayata devam edebilmek için. 100 tane mutluluk kazanınca hayat oyunu kazanılmış falan olmuyor. Ondan sonra şu kadar yıl mutlu olmuşsun da şu sırada mutsuz isen yine o kadar süre mutlu olmanın anlamı yok. Amma velakin, kendini geliştirmeye-değiştirmeye- devam ettiğin vakit en azından geçmişe dönüp, "hım şu halim malca bir varoluş durumuymuş." deme şansına sahip oluyorsun. En sonunda nereye geleceğinin bilemiyorsun tabi, bilmenin de bir manası yok zaten.

Ay neyse bişeyler daha yazcaktım sanki, ama uykum gelmek. Asuş muckmuck

Emmeli

Hayatta birtakım zorluklarla karşılaşıyoruz bazen. Çok mutsuz ve çaresiz hissediyoruz kendimizi. Tüm çıkış yolları kapalıymışçasına hisler içersine gark oluyoruz. Bana da oldu. Bugün eve gelmeden önce lolipop aldım büfeden. Yalaya yalaya giderim evime diye düşündüm. Ambalajı açıp lolipopu ağzıma alana kadar dünya ne kadar da güzeldi. Lakin sonrasında büyük bir rahatsızlık içine düştüm. Tam lolipopun çubuğunun şekeriyle birleştiği noktada bir delik vardı ve bu sebepten ötrü emme eylemini layıkıyle yapamıyordum. Bahse değer bir durum olmadığını mı düşünüyorsunuz? Herkes kendi cehennemini yaşar dostum taam mı? Mutsuz bir şekilde şekeri bitirecektim. Fakat sonra şekeri ısırıp çubuğundan koparma fikri geldi aklıma. Lolipop yemekten daha farklı bir deneyim oldu, ama güzeldi. Bazen duruma göre kendimize elastikiyet verebilmeli ve farklı sulara yelken açmaktan korkmamalıyız.

Diğer bir kişiyle "bir" olma duygusu eğer bir yanılsama değilse, anlık bir şey yalnızca. İinsan konformist bir canlı ve ne kadar istese de doğası gereği diğerlerine karşı dürüst olamıyor. Her şeyi konuştuğunuzu, hiçbir şeyi saklamadığınızı düşünebilirsiniz. Ama bu her şeyi, her düşünceyi anlatma durumunu sürdürmek çok güçtür. Küçük küçük düşünce kırıntıları aralardan sızmaya başlar. Anlatmaya değer bir şey, ciddi olarak düşündüğünüz bir şey değildir. Kendiniz de düşündüğünüzün hiçbir manası olmadığı fikrindesinizdir. Bu yüzden söylememeye karar verirsiniz, bilinçli bir karar değildir bu. Ama o noktadan sonra başlamıştır artık. Onun kafasındaki siz ile gerçek siz arasında ayrım başlamıştır ve uçuruma dönüşmeye meyilliymiş gibi görünüyor. Falan filan bişeyler.

"İnsan neyle yaşar?"

"I shall live for no man, and I shall ask for no man to live for me."

Birey olma gazım son sürat devam ediyor. Hiçbir toplumsal olgu vs. ile ilgilenmiyorum. zödöb.

Bienal hususuna gelecek olursam, bienale gittim evet. Yorum yapacak kadar sanattan anlıyormuş gibi hissetmiyorum. Gördüğüm şeyleri görmüş olduğum için mutluyum ama. Islak burger, kavurmalı kaşarlı tost patso döner gibi hususlar da yok değildi. Yanımdaki kız biraz uyuzdu işte[ehe].

Bienal hakkında birtakım şeyler okudum, aşağılamayan kalmamış. Artis misiniz olm siz? Ne bu tripler?


"Ich benötige keinen Grabstein, aber
wenn ihr einen für mich benötigt
wünschte ich, es stünde darauf:
er hat vorschläge gemacht. Wir
haben sie angenommen.
Durch eine solche Inschrift wären
wir alle sehr geehrt."

"Benim bir mezar taşına ihtiyacım yok, ama
siz benim için bir tane istiyorsanız
isterdim ki, üstünde şöyle yazsın:
O önerilerde bulundu. Biz
önerilerini kabul ettik.
Böyle bir yazıt sayesinde
hepimiz şereflenirdik."

-Bertolt Brecht

Sokaklar güzel. Bir sürü şey var görecek. Şu duvar şeyini sevdim çok, grafite mi deniyor ne ayol?

Seaking, Sydeck

Selam.

Yeni kayıt yazacağım. Şimdi yazamazsam uzun süre yazamamaya devam edeceğim görünüşe göre zira.

Öncelikle söylemek isterim ki hayat ne değişik. Diğer bir söylemek istediğim ise, insanlar hiç değişik değil. Ama değişik olan bir şey var ki, o da mealesef iyi bir şekilde değil de kötü bir şekilde değişik, hala şaşırabiliyorsun bazı durumlara ve diyorsun ki oha malmışım. Ya da insanlar şaşırıyor, sonra da diyorsun ki oha mallar ve malarmaya da devam ediyorlar.

Hayatımda birtakım modifikasyonlara gittim diyebilirim. Aslında olduğum kişi değişmedi hiç, mamafih olduğum kişinin değiştiğini düşünen birtakım şahsiyetler yok değil. Hayatımda yaptığım modifikasyonlar hususunda 110 percent mutluyum.

Ondan sonra bir hatun var. Baya çok seviyorum. Adı da a ile başlıyor ehe.

Hayat daha kişisel bir deneyim olmalı. Bunu düşünüyorum. İnsanlarla çok laubali olmamalı eheh.

Aynı zamanda timeconsuming boyfriend sendromu nedir amk ya?

Kerem toprak hiç para eder mi?

Hah bak Kurt Cobain ne demiş: "It's better to be hated for what you are, than to be loved for what you are not."

Hilal Cebeci'de "Cem Yılmaz bir gece benimle yatsın evine başka kadın sokmaz." demiş. Böyle şeyler işte hayat.

Ablanı sikiyim dünya. İnsan ilişkileri ne kafa siken konu ya.

analanalanalanalanalorci