Kerem tatile çıktın sanırım. İnsan iki satır mesaj atar gitmeden önce zibidi. Ya da msn'den yazdığım "at yarrağısın" lafına mı küstün? Neyse, iyi vakit geçirmektesindir umarım.
Her insan dünyayı değiştiriyor. Her insan en azından bir kişinin yaşamına dokunuyor, farklılık yaratıyor. Bir şeyler için çabalıyor, başarılı ya da başarısız oluyor. Her insanın büyük sevinçleri ve acıları olmuş.
Biz ise, sokakta yürüyoruz ve karşı karşıya geldiğimizde paltolarımız sürtünüyor en çok. Halbuki, birbirimizin özünü hissedebilseydik yolumuza devam etmeden önce kucaklaşırdık eminim. Kim olursa olsun.
Otostopçu'nun Galaksi Rehberi'nde anlatılan bir ırk vardı. Söz konusu gezegen halkı evrende refahları en yüksek canlılar topluluğu olduklarından, diğer ırkların düşmanlığını kazanmışlardı. Huzurlarını bozmak için telepati lanetine maruz bırakılıyorlardı ve daha sonra huzurları bozuluyordu gerçekten.
Lakin, bence bu yeteneğe hepimizin sahip olması muhteşem bir şey olurdu. Yaşıyoruz, yaşıyoruz ve yaşamaya devam ediyoruz. Ama kaç kişiyi gerçek anlamda, her şeyiyle tanıyabiliyoruz ki?
Almanya'daki ikametim boyunca beni hafifçe de olsa rahatsız eden durum bu. Hiçbir şeye dokunamamış gibi hissediyorum burada. Hiçbir etki yaratmamış gibi. Ama küçük de olsa bir etki yarattığımı düşünmek isterim. Erasmus insanlarında, öğretmenlerde ya da en azından marketteki kasiyerde. Kelebek etkisi, evet.
İşin güzel kısmı şu ki, bu şekilde düşündüğümüz vakit, dünyanın bir anlamı oluyor. Yaşayıp, yaşayıp, ölüp, azota falan dönüşmüyoruz. Yani dönüşüyoruz da, dünya hiçbir zaman aynı olmuyor, hem de bizim sayemizde. Çiçek çocuklar falan di mi? Kıçıma çiçek sokup peace diyerek dolaşayım sokaklarda şimdi de.
Not: Bir de evet, öyle böyle. Ama sonuna kadar benimle kalacak tek kişi bile olmayacak. Senin içinde öyle. Eternal truth, çok da kötü bir şey değil.