Staj sırasında kitaplar okumaya, filmler izlemeye, spor yapmaya ve düşünmeye vaktim oluyor. Bu durumdan memnunum.
İlk önce Motorsiklet Günlükleri'ni okudum. Kitap hakkındaki yapabileceğim yorum şu ki, ben banyo yapmadan imkanı yok o kadar dolaşamam. Bu düşünce beni ne konuma düşürür bilmiyorum, ama kişisel hijyen durumum bayaönemli. Kirli ve çapulcu gibi hissedince mutsuz oluyorum çünkü, insanlığa da bir yararım kalmıyordur.
Ondan sonra Gog'u okudum. Giovanni Papini'nin Kırık Ayna isimli öykü kitabını daha önce okumuş ve fena bulmamıştım, üzerine Ekşi Sözlük'te "bir kitap okudum hayatım değişti dedirten kitaplar" mı ne öyle bir başlıkta kitabın ismine methiyeler düzülmüş olduğunu görünce beklentim artmıştı. Ve fakat o kadar da süpersonik bir kitap değilmiş. Yazar aklına gelen fikirleri yazabilmek amacıyla roman formunu kullanmış ve bir karakter yaratmış, ama kurması gereken tek karakteri de tutarlı ve başarılı olarak kuramamış. Söz konusu fikirler de o kadar ilginç değil. Bunların üzerine bir de, kitapta, seksist, ırkçı ve muhafazakar(katolikçi eheh) esintiler olduğunu söyleyeyim, bilhassa yazarın sporu aşağılamasına da illet oldum.Öhöm, yine de okumaya değer bir kitap sayılabilir Gog. Ehe ben bile inanmadım bu kadar lafın üstüne bu cümleye, ama ciddi sayılırım.
En son bitirdiğim kitap ise Maldoror'un Şarkıları. Biraz zor bir kitaptı, özellikle de benim gibi şiirle daha önce hiç alakası olmamış biri için sanırım daha zor olmuş olabilir, bu durum alakasız da olabilir. Nasıl yorumlayayım bilmiyorum, bazı kısımlarda bir sayfa boyunca süren cümleleri anlamaya çalışırken baş ağrısı çektim, bazı kısımlarda Özdemir İnce'nin Öztürkçe kasışına içimden fuckoff-faceoff dedim, lan burada herhalde bir şeyleri kaçırıyorum ki etkilenmiyorum diye düşündüğüm de oldu. Lakin, kitap; heyecan verici pasajlar, etkileyici cümleler, zaman zaman hayranlık uyandıran üslup ve söz oyunları açısından kesinlikle fakir değildi. Ehe ne güzel cümleler kuruyorum. Demem o ki, kesinlikle çabam karşılıksız kalmadı, 300 sayfa boyunca nabzınızı artıracak bir paragraf bile bulabilirseniz o kitap baya güzeldir zaten. Birkaç alıntı yapayım, bir de çeviri sayesinde öğrendiğim kelimelerin bir listesini koyayım madem.
"...Bununla birlikte çağlar boyu hep kendi güzelliğine inandı insan. Ben, özsaygı yüzünden kendi güzelliğine inandığını sanıyorum biraz; ama gerçekten güzel değildir insan ve kuşku duyar bundan; çünkü neden benzeşinin yüzüne bunca tiksinmeyle baksın?"
"Ben de tıpkı köpekler gibi sonsuzluk gereksinimi duyuyorum... Ama çaresizim, doyuramıyorum bu açlığı! Bana söylediklerine göre, bir erkekle bir kadının oğluymuşum.Bu hayrete düşürüyor beni... daha üst düzeyde olduğumu sanırdım!"
"Varsam, bir başkası değilim. Kabul etmiyorum bu anlaşılmaz çoğulluğu kendi varlığımda. Yalnız olmak istiyorum kendi kanıtımda. Özerklik... Yoksa su aygırına dönüştürsünler beni. Yok et kendini yerin altında, ey arsız iz, ve artık çıkma yabanıl öfkemin karşısına. Öznelliğim ve Tanrı, bir beyin için ikisi çok fazla."
Bunları yazarken benim yaşımdaymış Isidore Ducasse ve 2 yıl sonra da ölmüş.
Kelimeler de, kösnü, tüze, harmani, özeksel, hünsa falan filan.
Wallpaper'ımı House'taki hatun yaptım. Fena değil.
Ondan sonracığıma, La Haine ve Zeitgeist isimli filmleri izledim. La Haine 50 katlı binadan aşağı düşen adamın hikayesi tabi. Düşene dek şunları söyler:
"Buraya kadar her şey yolunda, buraya kadar her şey yolunda, buraya kadar her şey yolunda."
Zeitgeist ise, hmm peki filmdeki her teori doğru olsa bile... Yeeeeaaaaaniii demek istiyorum, sevginin gücü falan öeh zaten. Sıradan insanın gücü diye bir şey de yok, sıradan insan sıradan insan olduğunun farkında olmadığı için sıradan insan zaten. Küçük adam kitaplar okusaydı, filmler izlese, sorgulasa ve kendine anlatılan hikayeleri düşünmeden kabullenmeseydi sıradan insan olmazdı. Bundan mütevellit, sıradan insanın gücü diye bir şey yok, sıradan insanı harekete geçiremezsiniz. Buradan çıkacak sonuç da o ki, adamlar dünyayı ele geçirecekse, kollarımıza ya da beyinlerimize çip takacaksa ve istedikleri zaman o ılık popolarımızı sikeceklerse bile yapacak pek bir şey yok. Öyle takılalım işte, kendine saygısı olmayan insanlığın hiçbir zaman gelmeyecek selameti için çabalayarak konforumu bozacak kadar küçük görmüyorum kendimi.
Hm, bu kadar sanırım. Survivor Merve'yi beğeniyorum.
23 Ağustos 2010 Pazartesi
15 Ağustos 2010 Pazar
Polisevi - Gün 1
İnsanlar olgunluğu yaşla ilgili bir şey olarak görüyorlar, çok doğru değil. Yaşları ilerledikçe daha da olgunlaştıklarını düşünüyorlar, evleniyorlar, para kazanıyorlar, cool olduğunu düşündükleri ilgi alanları edinip Kaş'a tatile gidiyorlar. Paytak paytak adımlarla, başlarını kaldırmadan annelerini izleyen ördek sürüleri gibiler. Ama anne ördek yok, en baştaki ördek en sondakini takip ediyor, bir çember oluşturmuşlar. Ördek işte, ehe.
"Tanrı dünyayı yaratırken bana sorsaydı, bugün çok daha güzel bir gün olurdu."
Stajımın ilk haftasını doldurdum. İstanbul'daki bir Kyk yurdundaydım. Oradaki herkesten çok içten bir şekilde nefret ettim. Dar omuzlu, ince kollu, göbekten dolgun, zekadan zayıf, haftada bir banyo yapan insanlar. Yurtta tuvaletlerde tuvalet kağıdı bulunmuyordu, kimsenin eksikliğini çektiğini sanmıyorum.
Metrobüsün içindeki insanlara bakarken düşünüyorum: Türkler mi çok çirkin yoksa alt-orta sınıf mı diye. Kötü beslenmeden böyle oluyor hep. Bu kadar çok çoğalmasanız tavşanlar gibi. Rızkını da vermiyor Allah işte, bir metrobüs dolusu şekilsiz canlı oluyor, ola ola. Herkes Küçük Sırlar'daki Ayşegül gibi olacak olsaydı hiç itirazım yoktu halbuki.
İnsanlara küçük yaştan itibaren zorunlu savaş ve şiddet karşıtlığı dersi verilmeli. Ancak o zaman kendimizi hepten yok etme ihtimalimiz biraz azalır. İnsanlar küçük yaşlarda iyi öğrenirlerse bir şeyi, hayatlarının sonuna kadar pek sorgulamadan o bilince sahip oluyorlar. Milyarlarca insan abidik masalların gerçekliğini sorgulamıyorken savaş karşıtlığı bilincini yerleştirmek de zor olmamalı.
O kadar bıyıkla nasıl üstinsan olunur lan üstinsanın o kadar kılı olmaz ehue. Bir de dün şeyi düşündüm. Jean-Paul Sartre'la msn'de konuşsak falan "Canım iyi hoş benimle konuşuyorsun bir gözün hep havalarda." desek de o da üzgün smiley gönderse. JP Sartre'den şöyle bir mesaj geliiyor ":(((" . Komik bence ehe, It's Always Sunny in Philedelphia da çok komik.
"Tanrı dünyayı yaratırken bana sorsaydı, bugün çok daha güzel bir gün olurdu."
Stajımın ilk haftasını doldurdum. İstanbul'daki bir Kyk yurdundaydım. Oradaki herkesten çok içten bir şekilde nefret ettim. Dar omuzlu, ince kollu, göbekten dolgun, zekadan zayıf, haftada bir banyo yapan insanlar. Yurtta tuvaletlerde tuvalet kağıdı bulunmuyordu, kimsenin eksikliğini çektiğini sanmıyorum.
Metrobüsün içindeki insanlara bakarken düşünüyorum: Türkler mi çok çirkin yoksa alt-orta sınıf mı diye. Kötü beslenmeden böyle oluyor hep. Bu kadar çok çoğalmasanız tavşanlar gibi. Rızkını da vermiyor Allah işte, bir metrobüs dolusu şekilsiz canlı oluyor, ola ola. Herkes Küçük Sırlar'daki Ayşegül gibi olacak olsaydı hiç itirazım yoktu halbuki.
İnsanlara küçük yaştan itibaren zorunlu savaş ve şiddet karşıtlığı dersi verilmeli. Ancak o zaman kendimizi hepten yok etme ihtimalimiz biraz azalır. İnsanlar küçük yaşlarda iyi öğrenirlerse bir şeyi, hayatlarının sonuna kadar pek sorgulamadan o bilince sahip oluyorlar. Milyarlarca insan abidik masalların gerçekliğini sorgulamıyorken savaş karşıtlığı bilincini yerleştirmek de zor olmamalı.
O kadar bıyıkla nasıl üstinsan olunur lan üstinsanın o kadar kılı olmaz ehue. Bir de dün şeyi düşündüm. Jean-Paul Sartre'la msn'de konuşsak falan "Canım iyi hoş benimle konuşuyorsun bir gözün hep havalarda." desek de o da üzgün smiley gönderse. JP Sartre'den şöyle bir mesaj geliiyor ":(((" . Komik bence ehe, It's Always Sunny in Philedelphia da çok komik.
26 Temmuz 2010 Pazartesi
19 Temmuz 2010 Pazartesi
Fransa Bisiklet Turu'nu muazzam anlatan adam
"Fransa Bisiklet Turu'nda kanserli iki yarışçının rekabetini film senaryosu gibi anlatan Caner Eler'in hayatı film gibi... Genç spiker de bir kanser savaşçısı
Caner Eler bu yıl Fransa bisiklet yarışında hastalıkla savaşan Lance Armstrong ve Alberto Contador'un kıyasıya rekabetini anlattı. En iyi o anlattı, çünkü o da yarışçılar gibi kanser savaşçısı. Basket oynarken 20 yaşında kemik kanseri oldu, 8 yıl ameliyatlarla bacağını kurtardı, koltuk değnekleri ile Türkiye'nin en iyi spor spikerlerinden oldu. Bu yıl Fransa'da vücuduna yayılan kanseri yendikten sonra yarışlara dönen Lance Armstrong'la Alberto Contador adlı bir İspanyol bisikletçi kıyasıya rekabet etti. Contador da beyninde damar tıkandığı nedeniyle uzun süre komada kalmış, hastane odasında Armstrong'un kitabını okuyarak hayata bağlanmıştı. Garip bir tesadüftür ki finali takım arkadaşı Armstrong'u geride bırakarak kazandı. Bu rekabeti Caner Eler'den başka kimse bu kadar iyi anlatamazdı. Çünkü o da bir kanser savaşçısı. BASKETÇİYDİ
Eler, 20 yaşından beri koltuk değnekleri ile yürüyor. İTÜ'de başarılı bir basketbolcuyken bacağına saplanan ağrı ile kemik kanseri olduğunu öğrenmiş. "Bacağı kesilsin mi, yoksa kesilmeden tedavi edilebilir mi" tartışmaları sürerken o hasta yatağında Lance Armstrong'un kanserle savaş kitabını okumaya başlamış. Sonraki yıllar bacağından en uzunu 12, en kısası 5 saat süren sekiz ameliyat geçirmiş. Bacağının bir bölümüne protez takılmış, kemoterapiler, radyoterapiler, büyük ağrılar derken sekiz yıl geçmiş. Kemik kanseri en ağrılı ve en zorlu kanserlerden biri olarak biliniyor. Yatağında ansiklopediler bitirmiş. Hastalığıyla ilgili her iyi haberden sonra kendisine ödül olarak verdiği tatillerde Fransa, Almanya, Belçika derken Avrupa'yı koltuk değneklerine aldırmadan dolaşmış. Saint Benoit mezunu Eler, hastalığı nedeniyle üniversite eğitimine ara vermiş, bu arada İngilizce ve Fransızcasına İtalyanca ve İspanyolcayı eklemiş.
'ÖNCE İSYAN ETTİM'
Kemoterapi seanslarının bitimine doğru üç yıl önce Eurosport'a başvurmuş. CV'si nedeniyle çağrıldığında koltuk değnekleriyle onu karşılarında görünce şaşırmışlar. Ancak sporun her dalına meraklı olduğu için çalışmaya başlamış. Atletizm, bisiklet, yüzme, çim hokeyi, tenis gibi pek çok spor dalı ile ilgileniyor. "Futbol da var tabii" diyor. Kanserle uzun süre savaşan spor spikerlerinin duayeni Kenan Onuk'un örnek aldığı isimlerden biri olduğunu söylüyor. Ses eğitimi almamış ancak müthiş dedikleri hafızasına güvenerek spikerliğe başladığını söylüyor. Fransa bisiklet turunu anlattıktan sonra pek çok mail aldığını insanların ona "Hangi bisikleti alayım" diye sorduğunu söylüyor. O bisiklete binemiyor..."
Kaynak: http://www.sabah.com.tr/Yasam/2009/08/01/sampiyonla_ayni_kaderi_paylasti
17 Temmuz 2010 Cumartesi
16 Temmuz 2010 Cuma
Schleck kazansın
Şu tipini siktiğimin kazanmasın lan. Yeter, her şeyi İspanyollar alıyor. Fransa bisiklet turu dolu dizgin ilerliyor. Ama tur hakkında okunacak yorum vs. hiçbir şey yok ortalıkta, blog falan bilen var mıdır ki?
14 Temmuz 2010 Çarşamba
Oha çok komik
Ehueheh (Asuş sana komik gelmeyebilir biliyorum :)
Şu da dünya kupasının önemli sahnesi onu da koyayım
Şu da dünya kupasının önemli sahnesi onu da koyayım
Bilmediğim güzel müzik tavsiye etse biri keşke.
Neyse onu siktiret de demin banyodayken aklıma bir şeyler gelmişti, şimdi unuttum.
Piki, o zaman aklıma geleni yazayım. Sıkıntılarımdan bahsetmeye karar verdim. Yine, eheh.
Bir süredir hayatım siyah beyaz devam ediyor. Veya doğduğumdan beri de olabilir bilmiyorum. Şikayetçi değilim, ama sanki daha çok keyif alsam yaptığım şeylerden hayatımı daha az boşa geçiriyormuş gibi hissedebilirim gibi geliyor.
Abim boşver o kadın sürtük.
http://www.dailymotion.com/video/xdbu9o_abi-boyver-o-kadyn-surtuk_music?start=2#from=embed
Dün Yemekteyiz'i izliyordum mesela, kadın ne kadar telaşlıydı ya, normal hayatı öyle heyecanlı geçiyor kadının yani. İlginç değil mi? İvit, ilginç. Damla var mesela arkadaşım, o da öyle.
Bir de siyaset hakkında konuşan insanlar falan mesela, onlar da heyecanlı. Onlar da ilginç bence. Ozan falan çok acayip mesela, o da arkadaşım.
Ortaokulda lisede frp kitapları okuyordum, okurken kola içip çekirdek çitliyordum. Raistlin, Drizzt, Danilo, (Ayn) Rand ve nicesi. niçesi. İki kelime esprisi yaptım bir cümlede. Coşku dolu hisler içine giriyordum. Sanitarium, Baldur's Gate 2, Planescape Torment oynarken de öyle. Ondan sonra Megadeth, Iron Maiden dinlerken, kürek çekerken yarışlardan sonra da benzer hisler yaşayabiliyorum.
Çok da problem değilmiş ya şimdi şöyle bir baktım da. Öeh, neyse.
Bisiklet turu ne güzel gidiyor lan, Schleck'i destekleyecek gibiyim sanki, ama Contador ipnesi sağlam duruyor.
Mal mal insanlar var çevrede, bana biraz batıyorlar. Ama mal olmaları değil batma sebepleri, çevredeki insanların onların mallıklarına prim vermesi, söz konusu şahsın mal olduğunu düşünmemeleri ve hatta ortamda o şekilde düşünen tek bir insan olmaması.
Gerilmeyeceğim bir iş yapmak istiyorum hayatımın ilerleyen dönemlerinde. Ozan ipnesi ne kadar şanslı ya, yaptığı işin süper bir şey olduğunu düşünüyor.(ibneliğin) Einstein ipnesi de şanslıymış mesela, özel hayatı kötü giderken falan bile tutunabileceği, ilgi duyduğu, elinden kayıp gitmeyecek bir şeyi varmış. Fizik yani, eheh. Seveceğim bir şey yapmak isterdim, ama seveceğim bir şey ne olabilir çok bilmiyorum, sevmeyeceğim şeyler arasında beni en az rahatsız edecek olanı tercih etmeye doğru yönleniyorum. Ama Asutay'a söylediğim gibi pastacılık ya da antrenörlük ya da gazete dergi patronluğu falan güzel işler olabilir ehe.
Piki, o zaman aklıma geleni yazayım. Sıkıntılarımdan bahsetmeye karar verdim. Yine, eheh.
Bir süredir hayatım siyah beyaz devam ediyor. Veya doğduğumdan beri de olabilir bilmiyorum. Şikayetçi değilim, ama sanki daha çok keyif alsam yaptığım şeylerden hayatımı daha az boşa geçiriyormuş gibi hissedebilirim gibi geliyor.
Abim boşver o kadın sürtük.
http://www.dailymotion.com/video/xdbu9o_abi-boyver-o-kadyn-surtuk_music?start=2#from=embed
Dün Yemekteyiz'i izliyordum mesela, kadın ne kadar telaşlıydı ya, normal hayatı öyle heyecanlı geçiyor kadının yani. İlginç değil mi? İvit, ilginç. Damla var mesela arkadaşım, o da öyle.
Bir de siyaset hakkında konuşan insanlar falan mesela, onlar da heyecanlı. Onlar da ilginç bence. Ozan falan çok acayip mesela, o da arkadaşım.
Ortaokulda lisede frp kitapları okuyordum, okurken kola içip çekirdek çitliyordum. Raistlin, Drizzt, Danilo, (Ayn) Rand ve nicesi. niçesi. İki kelime esprisi yaptım bir cümlede. Coşku dolu hisler içine giriyordum. Sanitarium, Baldur's Gate 2, Planescape Torment oynarken de öyle. Ondan sonra Megadeth, Iron Maiden dinlerken, kürek çekerken yarışlardan sonra da benzer hisler yaşayabiliyorum.
Çok da problem değilmiş ya şimdi şöyle bir baktım da. Öeh, neyse.
Bisiklet turu ne güzel gidiyor lan, Schleck'i destekleyecek gibiyim sanki, ama Contador ipnesi sağlam duruyor.
Mal mal insanlar var çevrede, bana biraz batıyorlar. Ama mal olmaları değil batma sebepleri, çevredeki insanların onların mallıklarına prim vermesi, söz konusu şahsın mal olduğunu düşünmemeleri ve hatta ortamda o şekilde düşünen tek bir insan olmaması.
Gerilmeyeceğim bir iş yapmak istiyorum hayatımın ilerleyen dönemlerinde. Ozan ipnesi ne kadar şanslı ya, yaptığı işin süper bir şey olduğunu düşünüyor.(ibneliğin) Einstein ipnesi de şanslıymış mesela, özel hayatı kötü giderken falan bile tutunabileceği, ilgi duyduğu, elinden kayıp gitmeyecek bir şeyi varmış. Fizik yani, eheh. Seveceğim bir şey yapmak isterdim, ama seveceğim bir şey ne olabilir çok bilmiyorum, sevmeyeceğim şeyler arasında beni en az rahatsız edecek olanı tercih etmeye doğru yönleniyorum. Ama Asutay'a söylediğim gibi pastacılık ya da antrenörlük ya da gazete dergi patronluğu falan güzel işler olabilir ehe.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)





